Dzień dobry w ten słoneczny czwartek! Ostatnio pochłania mnie praca, a wolne dni poświęcam na odpoczynek we Wrocławiu. Poniedziałek zaowocował spontaniczną sesją zdjęciową, która wręcz przeszła moje oczekiwania! Piotrek okazał się osobą mega pozytywną i otwartą, dzięki czemu współpraca była tylko przyjemnością. :) Do tego miejsce wybrał idealne! Mimo, że czas na zdjęcia mieliśmy ograniczony, to wyszło ich całkiem sporo i całą sesję podzieliłam na dwie części. Już pracujemy nad kolejnymi projektami .. Tymczasem zapraszam do oglądania i komentowania. :)

Lubię te poranki, gdy wracałam z pracy i oglądała wschód słońca w drodze na Grunwald. Lubiłam siedzenie w pracy, gdy miałam wolne. Lubię spacerować bulwarami nad Odrą. Lubiłam siedzieć w pracy i obserwować to, co się dzieje na Rynku. Lubię te spontaniczne kawy w ukochanym Starbucksie. Lubię to, że na każdym kroku poznaje nowych ludzi. Lubię odkrywać tam nowe miejsca. Lubię te wszystkie sytuacje, przez które miałam uśmiech na twarzy. Lubię nocne tripy po mieście ze znajomymi. Lubię tą atmosferę, która czasami wytwarza się na Rynku, gdy ludzie zaczynają się po prostu bawić - śpiewać, tańczyć. Lubię ten czas spędzony na rozmowach z gośćmi. Lubię ilość przeróżnych możliwości, które daje to miasto. Lubię rozmowy w parku o piątej nad ranem. Lubię tą wolność, którą czuje, gdy tam jestem. Lubię czuć się we Wrocławiu jak w domu. Lubię te tłumy, chaos i stanie na światłach. Lubię to, że to tam rodzą się ciekawe znajomości. Lubię budzić się tam codziennie szczęśliwa. Lubię to, że miałam okazje pracować z tak ciekawymi osobami. Lubię to, że nauczyłam się tam być silniejsza i pewniejsza siebie. Lubię to, że dzięki niemu się otworzyłam na świat i ludzi.

Po prostu, kocham to miasto.
A czy Wy macie jakieś swoje ulubione miasto w Polsce? Co sądzicie o Wrocławiu? :) 

Uciekam do pracy, a Wam życzę udanego wtorku. ♥

Nadeszła długo wyczekiwana i upragniona wiosna. Czas nowości, zmian i innych życiowych zawirowań. Za oknem póki co mało słońca, ale miejmy nadzieje, że szybko się u nas rozgości i całkowicie będzie można już schować zimowe ubrania. Maj miał być dla mnie początkiem i bramą do miesięcy swojego rodzaju stabilizacji, ale póki co zapowiada się w dalszym ciągu życiowy rollercoaster. No cóż, jeszcze trochę i w końcu usiądę na dłużej w jednym miejscu i dam odpocząć mojej walizce, która dzielnie towarzyszyła mi w kolejnych przeprowadzkach.

Generalnie to zaczęłam ogarniać przestrzeń wokół siebie, a towarzyszy temu iście wiosenna aura i pozytywny nastrój, po raz pierwszy od dłuższego czasu. Fajnie jest móc w końcu trochę odetchnąć i nawet pomimo większych bądź mniejszych problemów czerpać radość z każdego dnia. Mój pokój jest w trakcie wiosennego odświeżenia, garderoba nabrała koloru - tak, wreszcie zakupiłam kilka nie-czarnych ubrań - a i na bloga oraz inne social media przyszedł czas.

Jak widać na załączonym obrazku najważniejszą i główną zmianą jest szablon. Nadal pozostał prosty i minimalistyczny, jednak jest trochę bardziej przyjemny ze względu na cieplejsze kolory. Jeszcze nie wszystko działa jak należy, dalej pracuję nad kilkoma rzeczami, ale myślę, że to kwestia kilku dni. Zniknęły posty z kategorii "Muzyczny Piątek", jeśli ktokolwiek je pamięta. Usunęłam je całkowicie - nic nie wnosiły i były tu po prostu zbędne. Zmianie ulegnie również zatem numeracja postów, tak aby nie pozostały luki. Główną stronę starałam się utrzymać w języku angielskim. Czemu? Jakieś dwa miesiące temu zaczęłam ponownie doszkalać swoje umiejętności w tym temacie i w niedalekim czasie chciałabym moje wpisy zacząć tłumaczyć. Jeśli chodzi o Instagram, to usunęłam część zdjęć i nadal robię selekcje. 

Więcej tego co się u mnie dzieje w następnym Time to chillout. 

Tak, ja wiem i bardzo dobrze zdaje sobie sprawę z tego, że teraz każdy o tym krzyczy, a posty o tej tematyce widnieją na co drugim blogu. I tak właściwie, to chyba się powtarzamy, ale .. może nie bez powodu? Pominę fakt, że to temat teraz dość modny, ale według mnie warty poruszenia.

Czym jest zatem ta nasza strefa komfortu? Cóż, tutaj nie ma jednakowej odpowiedzi. Można to interpretować to na kilka sposobów, aczkolwiek sprowadza się to w większości do jednego. Jest to taki stan, w którym wykonujemy czynności nam znane i możemy w dużej mierze przewidzieć ich konsekwencje. To co nam znane jest jednocześnie bezpieczne i stabilne. Nie wychylamy się poza ramy tego, co już doświadczyliśmy. To przestrzeń, w której czujemy się komfortowo, stabilnie i bezpiecznie. Nie mamy potrzeby nowych wyzwań, poznania czegoś nowego.

Trwamy tak w tym i trwamy, a nasza czujność zostaje z lekka uśpiona. Nasza psychika przyzwyczaja się z czasem do takiego stanu i mówi nam, że tak jest dobrze. Czy aby na pewno? Owszem, stabilność ma swoje plusy. Ten komfort jest naprawdę wygodny, ale nas ogranicza. Żyjemy cały czas tym samym, nie doświadczając żadnych nowych bodźców. Jeśli komuś jest tak dobrze - nie neguję tego. Mówię do osób, które chciałyby coś zmienić, ale się boją. Otóż to, boją się. To jest główna przyczyna uwikłania się w ten stan - strach. Strach przed porażką, nieznanym, czymś nowym.

Nie pozwól, by lęk i strach wykluczył Cię z działania. Nad tym można pracować i całkiem wyeliminować. Oprócz obaw są jeszcze myśli w naszej głowie, które nam mówią, że nie warto, że innym razem, że może to w ogóle odpuśćmy sobie te wszystkie zmiany, bo lepiej zostać w domu i w swojej stabilności oglądać serial, że w sumie to po co się wysilać. A wiesz, co ja Ci powiem? Zawsze jest warto próbować, zawsze. Nawet jeśli coś nie wyjdzie, to jesteś silniejszy o nowe doświadczenia. Może ta pierwsza sprawa się nie uda, ale zaowocuje innym sukcesem? Porażka nie jest ostatecznością ani przegraną. To lekcja, z której należy wyciągnąć wnioski, wstać i iść dalej. Nie jest prawdą, że nie udaje się tylko ludziom słabym. To może przytrafić się każdemu. Tylko, że do nas należy wybór, jak sobie z tym poradzimy. Pamiętaj, obawy i wahania będą przy nas zawsze, ale szanse szybko mogą bezpowrotnie odejść. A ponoć 'życie zaczyna się tam, gdzie kończy się nasza strefa komfortu'.

Takie piękne zdjęcia tylko od Natalii z Jest Rudo.

Bardzo prostym oraz częstym przykładem na wyrzucenie nas i zachwianie tego stanu jest utrata pracy. Czujemy się wtedy zazwyczaj w pewien sposób zagubieni, przytłoczeni, dopadają nas obawy, czy nawet przerażenie. Nagle ze stabilizacji zostajemy zmuszeni do jakiegoś ruchu, podjęcia decyzji, zmian. Odczuwać możemy pewien dyskomfort, nienaturalność czy utratę poczucia bezpieczeństwa.

Gdy próbujesz - robisz krok naprzód. Wygrywasz, nawet jeśli efekty końcowe nie spełnią do końca Twoich oczekiwań. Liczy się to, że zrobiłeś coś więcej. Te pierwsze działania popchną Cię do kolejnych, aż koniec końców zdobędziesz to, o co walczyłeś. Próba daje Ci szansę na wygraną.

Sam zdecyduj, od czego zaczniesz. Małych kroczków, przemyślanych kroków czy skoku na głęboką wodę? Przeanalizuj, co będzie dla Ciebie najlepsze i najbardziej korzystne. Masz mnóstwo alternatyw, po prostu spróbuj. Może wyjdź na spacer podczas deszczu, nawet jeśli wcześniej na samą myśl o tym czułeś niechęć? Może postaw sobie jakieś nowe wyzwanie? Może przełam się i porozmawiaj z nowo poznaną osobą? Zapisz się na zajęcia tańca, na które wcześniej bałeś się pójść? Albo może zmień pracę, która od dawna Cię nie satysfakcjonuje? Możliwości jest mnóstwo,

Nikt nie wymaga od Ciebie od razu diametralnych zmian, czy robienia czegoś wbrew sobie.
Ja pokazuje Ci, że można inaczej. Ty wybierz, co jest dla Ciebie najlepsze.

Cudownej niedzieli Kochani! ♥

Dzisiaj nic szczególnego, a mianowicie zdjęcia z mojego ostatniego spaceru w góry. Czasami doceniam to, jak dobrze jest mieszkać tak blisko nich. Szczególnie w momencie, gdy potrzebuje lekkiego resetu, czy czasu, żeby coś na spokojnie przemyśleć. Wzięłam więc słuchawki, aparat - z racji tego, że dopadało śniegu, całkowicie wyciszyłam telefon i poszłam. Zdjęcia robiłam jednak tylko w niższych partiach, po wejściu wyżej skupiałam się już tylko na swoich myślach i tym, by nie wywalić się w śnieg, gdy szłam nieprzetartym szlakiem. :P

Wiecie, to był taki dzień, w którym mi się bardzo nie chciało. Naprawdę, wolałam usiąść i obejrzeć film, położyć się, cokolwiek. Na przekór wymówką jednak ubrałam się i poszłam. Tak po prostu. Odłożyłam na bok 'nie chce mi się' i 'pójdę jutro'. Niby nic, niby nie dużo, ale jestem z siebie dumna, bo kolejny raz pokonałam swoje słabości. Coraz lepiej, coraz piękniej!

Fotografie wyszły by może lepiej, gdyby niebo nie było tak zachmurzone i ponure. Z drugiej strony jednak nabierają dzięki niemu innego charakteru.














Generalnie to nie lubię zimy, śniegu i mrozu, ale ostatnio zwracam na to coraz to mniejszą uwagę. Co więcej - potrafię dostrzec w tym jakieś pozytywy i sama się temu dziwię.

A u Was dalej szaleje zima i śnieg, czy widać już oznaki wiosny? :)

Cudownego weekendu Kochani! ♥